luty 2018

Autor: Éric-Emmanuel Schmitt
Tytuł polski: Człowiek, który widział więcej
Tytuł oryginalny: L'homme qui voyait a travers les visages (dosłowne tłum.: Człowiek, który widział twarze)
Tłumaczenie: Łukasz Müller
Wydanie polskie: Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, Kraków 2017
Wydanie oryginalne: Albin Michel, Paris 2016

         "Człowiek, który widział więcej" to powieść Érica-Emmanuela Schmitta - francuskiego dramaturga, eseisty, pisarza, doktora filozofii, mieszkającego i tworzącego w Brukseli. Jest on jednym z najpoczytniejszych francuskojęzycznych autorów na świecie.
         Akcja powieści rozpoczyna się na krótko przed zamachem terrorystycznym dokonanym w belgijskim mieście Charleroi, którego świadkiem był główny bohater Augustin Trolliet. Jest to dwudziestopięcioletni, nieatrakcyjny, zakompleksiony, aspirujący na dziennikarza stażysta lokalnego dziennika "Demain". Chłopak, choć wrażliwy i inteligentny, jednocześnie nieświadomie szuka własnej tożsamości, jest zagubiony, o słabym charakterze, biernie poddający się temu co przynosi los. Historia Augustina jest jednak tylko jedną z wielu warstw tej książki.
         Powieść przybliża także kwestie terroryzmu. Pokazuje kim może być i czym może się kierować zamachowiec. Autor pokazuje jedną z ;możliwych wersji tego, co dzieje się z umysłem takiego człowieka. Jest to niestety niezwykle aktualny temat we współczesnej Europie.
         W kolejnej płaszczyźnie książka opowiada o wolności i dokonywanych wyborach.
         Na kartach "Człowieka, który widział więcej" Schmitt rozprawia również o religiach (judaizmie, chrześcijaństwie, islamie) oraz relacjach Boga i ludzi. Wykorzystuje do tego celu formę wywiadu młodego stażysty z Wielkim Okiem oraz symboliczny dialog prowadzony poprzez osobę Augustina pomiędzy sędzią śledczą Poitrenot, obwiniającą o zło na Ziemi Boga, a Ériciem-Emmanuelem Schmittem, który prezentuje odmienne stanowisko - wg niego jest to wina ludzi.
         Powieść traktuje także o śmierci, o niepogodzeniu się z nią, o tym jak zmienia ona życie tych, którzy zostali,. Równolegle jest to książka mówiąca o życiu, o sprawach metafizycznych.
         Z początku powieść wydaje się być w pewien sposób odległa - opowiada o rzeczach, z którymi statystyczny człowiek nie ma do czynienia. W miarę czytania wchodzi się jednak w warstwy filozoficzne i światopoglądowe, które chcąc nie chcąc są bliskie każdemu. Książka stawia pytania i proponuje odpowiedzi. Niewątpliwie jest to wartościowa i godna polecenia pozycja.

Moje opinie znajdują sie również w serwisach    

główna

(c) Ewa Oderkiewicz 2001-2018